 |
| photo by me (Instagram: @natilezombie) |
You can make a decision while being 100% sure about it (or maybe less. A little voice in back of your head tells you it was too crazy). As next, you're looking for cheap tickets, useful info about places where you can live and advices how to live there. You're considering what to take with yourself, what to buy later, what you can leave at home now. You're contacting your friends and relatives asking about people who may be able to help you in finding a place to live or a job. And then the day 0 comes and you're going.
By changing our place of pernament or temporary residence, we become migrants, no matter if it's caused by personal reasons, carrying on our education further or starting a new job. We can migrate from one town to another or from one country to a different one (but tourists and pilgrims are neither em- nor immigrants - that might be obvious, but it's better to mention it).
Reasons making us decide to move to another place temporarly or pernamently are various. Sometimes there is one main reason, sometimes there a few of them at the same time - still, some clever academic heads create their classifications according to economic, political, or family matters etc. Personally, I would also add psychological reasons to that - when we want an adventure to happen to us, when we want to get new life/work experiences.
Why did I decide to move to London myself?
- Because this is the city where I had wanted to live for a few years already, and which I have been getting to know since my first visit in 2009.
- Because I wanted to check myself out how it is like to live abroad, to live in a different country, not in the same that I've known since I was born.
- Because I also wanted to check out how it is like to live within a multicultural society and what it is like to work in a multicultural environment.
- Because I wanted to practice English language as I can still improve it.
And what is your reason to move abroad?
Title of the post: David Ginola's quote.
Podejmujesz decyzję będąc pewnym/pewną na 100% (lub mniej. Cienki głosik z tyłu głowy mówi Ci, że to szaleństwo). Szukasz biletów w dobrej cenie, później pożytecznych informacji nt. tego jak mieszkać, gdzie mieszkać, jak funkcjonować. Rozważasz co zabrać, co kupić na miejscu, co zostawić na później. Kontaktujesz się ze znajomymi i krewnymi, dopytujesz i prosisz o namiar na osoby, które mogą nam pomóc w znalezieniu zakwaterowania bądź pracy. W końcu nadchodzi ten dzień i ruszasz w drogę.
Zmieniając nasze miejsce zamieszkania lub czasowego pobytu, stajemy się migrantami - niezależnie od tego czy zmiana jest podytkowana powodami osobistymi, rozpoczęciem studiów czy nową pracą. Możemy migrować z jednej miejscowości do drugiej lub z jednego kraju do innego (do migrantów nie zaliczają się jednak turyści czy pielgrzymi - oczywistość, ale warto o tym wspomnieć).
Przyczyny, dla których decydujemy się na przeprowadzkę (tymczasową bądź na stałe) są różne. Czasem dotyczy Cię głównie jedna z nich, a czasem się one ze sobą zazębiają - i tak tęgie, uniwersyteckie głowy tworzą swoje klasyfikacje ze względu na motywy ekonomiczne (wyjazdy "za pracą"), polityczne, rodzinne itd. Ja sama dodałabym do tego również przyczyny psychologiczne - takie jak chęć przeżycia przygody w innym miejscu lub zdobycia nowych doświadczeń.
A czemu sama zdecydowałam się na wyjazd do Londynu?
- Ponieważ jest to miasto, w którym już od paru lat chciałam mieszkać, które poznaję od pierwszej wizyty w 2009 roku.
- Ponieważ chciałam sama sprawdzić jak to jest mieszkać za granicą, w kraju innym niż ten, w którym się wychowałam.
- Ponieważ zależało mi na sprawdzeniu, jak żyje się w międzykulturowym społeczeństwie i jak pracuje się w takim właśnie środowisku.
- Ponieważ chciałam podszlifować język angielski, który zawsze mogę znać przecież lepiej.
A jaki jest Twój powód?
Tytuł posta: cytat z Davida Ginoli.
